ΜΙΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΠΡΟΠΟΝΗΣΗ


Α.Ο.ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ 2017

Advertisements

Πρόγραμμα Ψυχολογικής Προετοιμασίας


Ένα Πρόγραμμα Ψυχολογικής Προετοιμασίας αποτελεί μέρος της γενικότερης προπονητικής προετοιμασίας των αθλητών και συμπίπτει χρονικά με εκείνη. Το Πρόγραμμα Ψυχολογικής Προετοιμασίας διαμορφώνεται με βάση τις ειδικές ανάγκες των αθλητών και των ομάδων και εστιάζει στην εκπαίδευση και βελτίωση συγκεκριμένων δεξιοτήτων.

Στόχοι

Στόχοι

Βελτίωση της απόδοσης

Με την Ψυχολογική Προετοιμασία, ο αθλητής επιτυγχάνει την απόδοση στο μέγιστο βαθμό σε οποιαδήποτε κατάσταση. « Ό,τι και να έχεις κάνει, όσο και αν έχεις προσπαθήσει, ό,τι και αν έχεις θυσιάσει, δεν έχει καμία αξία αν δεν μπορείς να το μεταφέρεις στη «σωστή» στιγμή, στον αγώνα!»

Ανάπτυξη του αθλητή

Η ανάπτυξη των αθλητών αποτελεί μια μακροχρόνια διαδικασία, η οποία περιλαμβάνει το ατομικό ταλέντο του αθλητή αλλά και ένα σύστημα υποστήριξής του. Η ψυχοπνευματική του ανάπτυξη αποτελεί μια διαρκώς εξελισσόμενη διαδικασία, η οποία τροφοδοτείται και δέχεται την επίδραση πολλών και διαφορετικών παραγόντων. Η ανάπτυξη των στοιχείων του αθλητή αποτελεί την βασική επιδίωξη του προγράμματος και αναφέρεται στην αξιοποίηση του δυναμικού του αθλητή. Το πρόγραμμα, αναδεικνύοντας τις ανάγκες των αθλητών, έχει ως βάση ένα μοντέλο ανάπτυξης, στο οποίο η εξέλιξη των αθλητών εντοπίζεται σε διαφορετικές φάσεις, ανάλογα με την ηλικιακή, νοητική και συναισθηματική τους εξέλιξη.

Σκοπός

Σκοπός

Ο σκοπός της Ψυχολογικής Προετοιμασίας των αθλητών είναι:

  • Η αύξηση της απόδοσης και η επανάληψη της κορυφαίας απόδοσης του καθενός σε οποιαδήποτε κατάσταση
  • Η βελτίωση της αθλητικής εμπειρίας
  • Η προσωπική εξέλιξη του ατόμου
  • Η γενικότερη ευημερία του αθλητή

Απώτερος στόχος της ψυχολογικής προετοιμασίας αποτελεί η «πρόληψη» για την αντιμετώπιση των δυσκολιών, ώστε όταν εμφανιστούν ο αθλητής θα νιώθει έτοιμος να ανταποκριθεί. Το πνεύμα της Ψυχολογικής Προετοιμασίας αναφέρεται στην δραστηριοποίηση για την αποφυγή προβλημάτων και όχι μόνο στην αντιμετώπιση αυτών όταν ανακύψουν, με βάση την προσέγγιση «η καλύτερη παρέμβαση είναι η προετοιμασία».

Γονέας σαν προπονητής!


Στο πλαίσιο του αθλητισμού αναπτύσσονται συχνά καταστάσεις, οι οποίες εκφράζουν ταυτόχρονα προσωπικές επιθυμίες και εσωτερικές συγκρούσεις. Φαινομενικά δείχνουν λειτουργικές, αν αναλυθούν ωστόσο περισσότερο, αναδεικνύονται οι προβληματισμοί που εμπεριέχονται. Μια από τις πιο δύσκολες συνθήκες που εμφανίζονται στο αθλητικό πλαίσιο είναι η «επιλογή» του γονέα να «διατηρεί» ταυτόχρονα δύο ιδιότητες, την αυτονόητη και «άθελά» του, εκείνη του «προπονητή».

Η εμπλοκή του γονέα δεν είναι πάντοτε «προσχεδιασμένη», προσπαθεί να δείξει ενδιαφέρον για τη συμμετοχή του παιδιού στον αθλητισμό, να είναι κοντά του όσο περισσότερο γίνεται, να συζητήσει τους προβληματισμούς τους και τις ανησυχίες του, ακόμα και όταν αυτές αναφέρονται σε σημεία που αποτελούν «δουλειά του προπονητή». Κάπου εκεί φαίνεται να υπάρχει ένα όριο αναφορικά στο ποιος είναι ο ρόλος του γονέα και ποιος του προπονητή.

Αν ο γονέας επιλέξει να εμπλακεί, η βασική δυσκολία έγκειται στην αδυναμία του γονέα-«προπονητή» και του παιδιού-αθλητή να διαχωρίσουν τους ρόλους τους. Παρατηρείται σύγχυση των απαιτήσεων και των υποχρεώσεων του ενός προς τον άλλο. Ο γονέας στο αθλητικό πλαίσιο προσπαθεί να παρέχει συναισθηματική υποστήριξη, ενώ ο προπονητής επωμίζεται κυρίως την τεχνική καθοδήγηση του αθλητή. Η προσπάθεια για «ταύτιση» των δύο ρόλων, αναδεικνύει συνήθως ένα έντονα συναισθηματικά φορτισμένο «προπονητή», ο οποίος εκφράζεται μέσα από τον εκνευρισμό, την απογοήτευση, τη στεναχώρια, τον ενθουσιασμό, όλα σε υπερθετικό βαθμό, όπως και η διπλή ιδιότητά του. Μια ιδιότητα η οποία ακολουθεί τον «προπονητή» και στο σπίτι, όπου «κανονικά» θα αναλάμβανε τον ρόλο του γονέα, η σημαντικότητα όμως του αγώνα που «πέρασε» και τα έντονα συναισθήματα που άφησε, πυροδοτούν διαδοχικές συζητήσεις και στο οικογενειακό περιβάλλον της προπόνησης! Για τον αθλητή και τον γονέα σ’ αυτή την περίπτωση, η προπόνηση και ο αγώνας δεν τελειώνουν σχεδόν ποτέ, τοποθετώντας τους όλο και πιο βαθιά στους ρόλους τους. Το ερώτημα που εγείρεται πρώτιστα είναι το πότε πραγματικά αποφορτίζονται;

Ο αθλητής βιώνει περισσότερο έντονα την πεποίθηση ότι η αποδοχή του ως υιού ή κόρης από τον γονέα του, περνάει μέσα από την επιτυχημένη εμφάνιση στον αγώνα την οποία καλείται να αξιολογήσει ανάλογα ο «προπονητής» που είναι ο γονέας του! Για τον αθλητή οι απαιτήσεις εμφανίζονται να είναι πολλαπλάσιες.

Παράλληλα, ο αθλητής νιώθει ασφαλής στον αγωνιστικό χώρο εξαιτίας πιθανόν του συναισθηματικού δεσμού με τον γονέα που είναι «πάντα» παρών στο χώρο της προπόνησης και του αγώνα, ωστόσο κάποια στιγμή θα συνειδητοποιήσει ότι θα χρειαστεί να ζήσει μόνος του, να αυτονομηθεί, τόσο στην καθημερινότητά του όσο και στον αθλητισμό. Η «αποδέσμευση» σε εκείνη τη χρονική στιγμή θα είναι τόσο δύσκολη όσο και αναγκαία. Ανάλογα δύσκολο είναι και για τον γονέα να αποδεσμευτεί από τη «στενή προσκόλληση» καθώς ο ιός της υπερεμπλοκής προσβάλλει εύκολα αυτές τις σχέσεις!

Η διπλή ιδιότητα του γονέα-«προπονητή» είναι δύσκολη και ανέφικτη. Φαινομενικά κινείται με βάση την ανιδιοτέλεια και την υποστήριξη από την πλευρά του γονέα, αν αναλυθεί ωστόσο περισσότερο, καταδεικνύει μια σύγκρουση ρόλων, η οποία ορισμένες φορές καταλήγει σε «απομακρυσμένη» συνύπαρξη στην ίδια οικογένεια!

Να βλέπουν οι γονείς την προπόνηση;


Ένας από τους βασικούς λόγους για τους οποίους τα παιδιά εισέρχονται και παραμένουν στον αθλητισμό είναι «για να με βλέπουν οι γονείς μου». Να βλέπουν το παιδί-αθλητή να προσπαθεί, να κουράζεται, να χαίρεται και να διασκεδάζει.

Αποτελεί εν τέλει «διασκέδαση» για τα παιδιά η συχνή παρουσία των γονέων στην προπόνηση; Για τους προπονητές «Όχι», για τους γονείς αποτελεί επιθυμία τους να παρακολουθούν τα παιδία να «αγωνίζονται».

Η «επίδραση» της παρουσίας των γονέων στην προπόνηση περιλαμβάνει μια σειρά από ειδικές συνθήκες.

Ο ρόλος του γονέα στην αθλητική δραστηριότητα του παιδιού είναι να του παρέχει τη συναισθηματική και υλική υποστήριξη που του χρειάζεται και να ενθαρρύνει τη δραστηριοποίησή του. Όταν παρακολουθεί και σχολιάζει την προπόνηση λέγοντας ακόμη και ότι «θα πρέπει να δίνεις μεγαλύτερη προσοχή στον προπονητή όταν μιλά» ή «θα πρέπει να είσαι πιο συγκεντρωμένος», μοιραία περνά σε σχολιασμό της παρουσίας του παιδιού στην αθλητική δραστηριότητα. Για την «επιβολή» των κανόνων στην προπόνηση υπεύθυνος είναι ο προπονητής και αποτελεί «μάθημα» για το παιδί η «υπακοή» σε κανόνες που θέτει κάποιος άλλος εκτός των γονέων. Είναι βήμα για την κοινωνικοποίησή του!

Είναι πολύ δύσκολο για έναν γονέα να παρακολουθεί σε καθημερινή βάση το παιδί στην προπόνηση και να μην μπει στον πειρασμό του «ξέρω!». Αν νιώσει ότι έχει αποκτήσει εικόνα του αθλήματος, θα αρχίσει να κρίνει την απόδοση του παιδιού στην προπόνηση, να σχολιάζει τα «επιτεύγματά» του, να κρίνει την αποτελεσματικότητα του παιδιού. Θα μπει στη διαδικασία της αξιολόγησης του αθλητή, ο οποίος κάνει αθλητισμό για να το διασκεδάσει! Θα μπερδευτούν οι ρόλοι, θα αναλύονται τεχνικά θέματα, θα «κατηγορείται» το παιδί για ελλιπή προσπάθεια, θα συγκριθεί με τους συμπαίκτες του, θα αναπτύξει άγχος και εν τέλει θα φύγει.

Στην περίπτωση αυτή για το γονέα, είναι καλύτερα να μην «ξέρει»!

Η παρουσία του γονέα αποτελεί μια «έμμεση» εμπλοκή στην προπονητική διαδικασία. Τα παιδιά «μπαίνουν στον πειρασμό» να κοιτάξουν τους γονείς κατά τη διάρκεια της προπόνησης, τους αναζητούν επιζητώντας οτιδήποτε μπορεί να τους δείξει ότι ο γονέας «είναι εκεί και με παρακολουθεί». Νιώθει ασφαλές με την παρουσία του γονέα και τον επιζητά διαρκώς. Ενίοτε θα χαθεί στην αναζήτηση, θα απεμπλακεί από την προπόνηση, θα χάσει τη συγκέντρωσή του, θα απογοητευθεί βλέποντας το γονέα να δυσανασχετεί με μια προσπάθειά του. Η εικόνα του παιδιού που κοιτάζει σε κάθε προσπάθειά του για να δει την αντίδραση του γονέα είναι δημιούργημα των «μεγάλων».

Τι άραγε ψάχνει; Ίσως και να μην ψάχνει κάτι, ίσως να φοβάται την αντίδραση του γονέα και το τι σημαίνει για εκείνον η «ανεπιτυχής προσπάθεια». Μια προσπάθεια ενός παιδιού που μπήκε στον αθλητισμό, «για να διασκεδάσει!».

Και αν ταυτόχρονα η εισαγωγή του παιδιού στον αθλητισμό γίνεται για να «αυτονομηθεί» σταδιακά και να νιώσει ασφαλές σε ένα άλλο κοινωνικό περιβάλλον, η παρουσία του γονέα αντιτίθεται εμφανώς στην όλη προσπάθεια. Θα αυτονομηθεί με τη διαρκή παρουσία του γονέα;

Από την άλλη πλευρά η μη παρουσία του γονέα στην προπόνηση αποτελεί ένα τρόπο για ενίσχυση της αλληλεπίδρασης με τους άλλους. Είναι ένας έμμεσος τρόπος να δείξουμε στο παιδί ότι μπορεί να εμπιστευτεί και άλλο περιβάλλον, πέραν του οικογενειακού, να νιώσει μέλος μιας ομάδας ανθρώπων από τους οποίους μπορεί να αντλήσει ασφάλεια και υποστήριξη. Κοινωνικοποίηση δηλαδή……

Οι έρευνες δείχνουν ότι όσο περισσότερο ο γονείς παρακολουθούν προπονήσεις, όσο περισσότερο εμπλέκονται στο άθλημα του παιδιού, τόσο πιο γρήγορα εκείνο εγκαταλείπει τον αθλητισμό ή συνηθίζει το να προσπαθεί μόνο όταν είναι παρών και ο γονέας. Αυτός ήταν εξαρχής ο στόχος;

Η διαρκής παρουσία στην προπόνηση υποδηλώνει στα παιδιά ότι η ευτυχία μας, με κάποιο τρόπο, εξαρτάται από την απόδοσή τους. Πιεστικό για τους νεαρούς αθλητές. Η ευτυχία των γονέων ωστόσο θα ήταν λειτουργικό να «εξαρτάται» και από τη δική τους δραστηριότητα. Από το τι έκανε ο ίδιος την ώρα της προπόνησης, πόσο περπάτησε, πόσο έτρεξε, από το βιβλίο που θα μπορούσε να είχε διαβάσει ή από όσα άλλα πράγματα θα μπορούσε να είχε κάνει σε ένα δίωρο προπόνησης του παιδιού.

9 τρόποι να βελτιώσεις τον εαυτό σου


9 τρόποι να βελτιώσεις τον εαυτό σου

17 Απριλίου 2015
Ο ανώτερος εαυτός μας κρύβει δυνάμεις που δεν τις γνωρίζουμε, έχει τη ικανότητα να μας καθοδηγήσει σωστά στη ζωή, να μας αποκαλύψει νέα μονοπάτια και πηγές δυνατοτήτων που παραμένουν σε χειμερία νάρκη μέσα μας…
 Γράφει για το http://www.boro.grη Δρ Λίζα Βάρβογλη, Ph.D. Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια (greekpsychologypages.blogspot.gr) 

 
Ο πνευματικός μας εαυτός μας μιλάει συχνά: όταν έχουμε δυσκολίες, όταν ζοριζόμαστε, όταν έχουμε διλήμματα, όταν αισθανόμαστε χαμένοι και δεν ξέρουμε τι να κάνουμε, όταν πρέπει να πάρουμε μια απόφαση ή όταν πρέπει να ζυγίσουμε μια κατάσταση ή να εκτιμήσουμε ένα άτομο…  Ο ανώτερος εαυτός μας είναι εκεί και μιλάει, όμως εμείς δεν είμαστε έτοιμοι να ακούσουμε…
Σύμφωνα με την Cindy Wigglesworth, ειδική στον τομέα της πνευματικής νοημοσύνης, μπορούμε να ‘ακούσουμε’ τον ανώτερο εαυτό μας να μας μιλάει και να επωφεληθούμε από τη σοφία του.
Πώς όμως ξέρουμε ότι μας μιλάει ο ανώτερος εαυτός μας;
Μπορούμε να καταλάβουμε ότι  μας μιλάει ο ανώτερος εαυτός μας αν παρατηρήσουμε κάποιο από τα  παρακάτω 9 χαρακτηριστικά:
Ήρεμη εσωτερική φωνή, στάση ψυχραιμίας.  Ο ανώτερος εαυτός μας δεν μας ‘αγριεύει’, δε μας κριτικάρει με έντονο τρόπο, δε μας απορρίπτει, δεν κατακρίνει τους άλλους και συγχωρεί εμάς και δεν προσθέτει δράμα στη ζωή μας .  Το ‘εγώ’ μας, αντίθετα, φωνάζει, διαμαρτύρεται, ψάχνει το δίκιο του και επισημαίνει το άδικο των άλλων.

Συμπόνοια.  Ο ανώτερος εαυτός καταλαβαίνει γιατί οι άλλοι άνθρωποι φέρονται με άσχημο τρόπο, αντιλαμβάνεται τα κίνητρά τους, και τους συμπονά.  Ο ανώτερος εαυτός δείχνει και σε εμάς τους ίδιους συμπόνοια, που σημαίνει ότι μας αποδέχεται, μας αγκαλιάζει και δε βιάζεται να κρίνει, να κατακρίνει και να καταδικάσει.

Εδώ και τώρα ή ενσυνειδητότητα.  Ο  ανώτερος εαυτός  μας βοηθάει να εκτιμήσουμε τη στιγμή, να τη ζήσουμε στο φουλ της, να τη γευτούμε χωρίς να την προσπεράσουμε αδιάφορα κοιτώντας το μέλλον.  Ο ανώτερος εαυτός μας διδάσκει να επικεντρωνόμαστε στο παρόν μας, να το εκτιμούμε, να το αξιοποιούμε και να μαθαίνουμε το όποιο μάθημα έχει να μας διδάξει.  Έτσι, ο ανώτερος εαυτός μας λέει «τώρα που είσαι μόνη σου μη φοβάσαι, μην κάνεις πράγματα που δεν τα θέλεις προκειμένου να μην είσαι μόνη.  Διάβασε ένα βιβλίο, άκουσε μουσική, απόλαυσε αυτή τη στιγμή χωρίς να σκέφτεσαι ποιον να πάρεις τηλέφωνο ή πώς θα βγεις έξω να συναντήσεις τον οποιονδήποτε για να μην είσαι μόνη».

Η σωστή δόση ικανοποίησης.  Ο  ανώτερος εαυτός  δε μας παροτρύνει στο να πάρουμε παρορμητικές αποφάσεις για να ικανοποιηθούμε βραχυπρόθεσμα και να το μετανιώσουμε αργότερα.  Ο  ανώτερος εαυτός  ξέρει ότι μερικές φορές είναι απλώς προτιμότερο να μην εκτονωθούμε την ίδια στιγμή, αλλά να προγραμματίσουμε την αντίδρασή μας.  Έτσι, αντί να καυγαδίσουμε με ένα αγαπημένο πρόσωπο και να του πούμε άσχημες κουβέντες εκείνη τη στιγμή (και να το μετανιώσουμε αργότερα) ο ανώτερος εαυτός μας συμβουλεύει να δούμε ποια ήταν τα κίνητρα του άλλου, ποια η δική μας συμβολή, και να περιμένουμε να αντιδράσουμε πιο ψύχραιμα λίγο αργότερα και όχι τη στιγμή που νευριάσαμε.

Ευγνωμοσύνη.  Ο  ανώτερος εαυτός μας προτρέπει να αισθανόμαστε ευγνωμοσύνη για όσα υπάρχουν στη ζωή μας, μικρά ή μεγάλα και να μην απαξιώνουμε το κάθε τι.  Ο ανώτερος εαυτός μας διδάσκει ότι το να εκτιμάμε τα πρόσωπα, τα πράγματα και τις καταστάσεις στη ζωή μας είναι πιο σημαντικό από το να θέτουμε μονίμως στόχους για το μέλλον και όταν φτάνουμε εκεί να διαπιστώνουμε ότι δεν είναι αρκετοί και να θέτουμε νέους στόχους, σε έναν αέναο φαύλο κύκλο έλλειψης ικανοποίησης…

Θετικό αποτέλεσμα για όλους.  Αυτό πρεσβεύει ο ανώτερος εαυτός!  Οι δρόμοι που δείχνει και οι λύσεις που προτείνει συγκλίνουν στο να υπάρχει θετικό αποτέλεσμα για όλους τους εμπλεκόμενους: και τον εαυτό και τους άλλους.  Έτσι διατηρείται ισορροπία, το άτομο φροντίζει τον εαυτό του αλλά και τους οικείους του.  Η επινοητικότητα και η διαίσθηση είναι τα εργαλεία του ανώτερου εαυτού που οδηγούν σε σωστές λύσεις, σε αντίθεση με τις παραδοσιακές εγωιστικές λύσεις που λαμβάνουν υπόψη μόνο τον εαυτό και όχι τους άλλους.

Συγκεκριμένα όρια.  Ο  ανώτερος εαυτός  ξέρει να οριοθετεί, να μην αφήνει τον άνθρωπο να άγεται και να φέρεται.  Ξέρει ότι όταν λέει ‘όχι’ το εννοεί, όπως και όταν λέει ‘ναι’ το εννοεί.  Έτσι δε γίνονται παρεξηγήσεις και το άτομο είναι τίμιο προς τον εαυτό του, τις προθέσεις, τα κίνητρα, τις πράξεις και τη γενική συμπεριφορά του.

Θετικό συναίσθημα.  Ο  ανώτερος εαυτός τείνει προς τη διατήρηση συναισθηματικής ισορροπίας και θετικού συναισθήματος.  Μας βοηθάει να δούμε τα μικρά και τα μεγάλα θαύματα γύρω μας.  Αν νιώθετε εσωτερική ηρεμία, ψυχική γαλήνη, χαρά, ευγνωμοσύνη και συμπόνια πιθανότατα λειτουργείτε με τον ανώτερό σας εαυτό.

Πράξεις.  Ο  ανώτερος εαυτός ξέρει ότι από μόνη της η θεωρία και η καλή πρόθεση δεν είναι αρκετά.  Ο  ανώτερος εαυτός ωθεί τον άνθρωπο σε πράξεις και σωστή συμπεριφορά.  Ο πνευματικός εαυτός έχει τη σύνεση και τη συνέπεια και μας βοηθάει να δούμε τα πράγματα ξεκάθαρα, με ηρεμία και ψυχραιμία να αποφασίσουμε το σωστό και να το ακολουθήσουμε, στηρίζοντάς μας στην προσπάθεια αυτή.

A.O. ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ…… PARTY MASKE….2017


ΜΙΚΡΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΤΟΙΜΟΙ ΓΙΑ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΤΟΥ Α.Ο. ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΥ… ΦΟΡΕΣΤΕ ΜΑΣΚΕΣ ΚΑΙ ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΟΥΜΕ…..ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤΙΣ 19/2/2017  

ΤΙΜΗ ΕΙΣΟΔΟΥ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΑ    4 ,00 ΕΥΡΩ  !!!!!!!

ΚΑΙ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΟΥΣ ΣΤΑ 4,00 ΕΥΡΩ  !!!!!!!

200.jpg